
Високотиражниот
македонски месечен „Лајф Магазин“, во
јануарскиот број посвети три страници
на Школото за класични јапонски борбени
вештини Буџинкан Македонија
(Пат кон Сонцето).
Повод
за тоа беше одржувањето на нашата
традиционална Работилница за самоодбрана
за жени, која секој година буди огромен
интерес кај македонските медиуми.
Покрај
одличното претставување на организацијата
Буџинкан Доџо и соке Масааки Хатсуми,
членовите на нашиот клуб, Тина Доковска
и Зоран Тодоровски, демонстрираа за
јавноста и две техники за самоодбрана
за жени.
Според
информациите кои ги добиваме од
редакцијата на магазинот, оваа тема
предизвикала огромен интерес, така што
се најавува подолгорочна соработка
меѓу нашиот клуб и „Лајф Магазин“.
Насловот
на статијата „Македонки учат техники
на јапонски жени-воини“ е најавен на
насловната страница, а во текстот, покрај
претставувањето на нашиот клуб, има
кратко објаснување за деветте школи на
Буџинкан Доџо, како и за техниките на
жените-воини Куноичи.
Уште една година остана зад нас. Беше посветена на духовниот развој преку Саино Кон Ки. Ние се обидовме да дознаеме што значи тоа преку проучување и вежбање на школото Гјокко Рју Кошиџутсу.
Под водство на
машкиот насилник како и начините и местата на кои
која имаше огромна желба да ги
Школото за борбени вештини
тие го откажаа своето учество поради појавата и ширењето на свинскиот грип во нашата држава. Сепак, тоа не ги поколеба петнаесетината ученици на Буџинкан Македонија да ја проучуваат школата Шинден Фудо Рју Џутаиџутсу. Во текот на двата дена, успеавме да ги поминеме сите кати од сите три нивоа на оваа рју ха: шоден, чуден и окуден.
Како и секогаш, дружењето беше прекрасно, атмосферата во доџо-то весела, а во текот на слободното време не изостанаа ниту посетите на скопските ресторани и кафулиња, познати по одличната храна и амбиент.
Буџинкан Македонија ви најавува:
Тема на семинарот беше Саино Кон Ки, а големиот мајстор се обиде да го објасни нејзиното значење преку техники и кати од Гјокко Рју Кошиџутсу и Кото Рју Коппоџутсу. Семинарот се одржа под отворено небо. Првиот ден времето беше сончево и мирно, додека вториот дуваше ветер проследен со силни дождови. Сето тоа придонесе подобро да се разбере учењето на нинџутсу, како и самата природа на елементите вода (суи) и оган (ка).
претставува голема чест и доверба. Мајсторот Фролих го покани водачот на Буџинкан Македонија на заедничка посета на Хомбу Доџо-то во Јапонија, каде што Довезенски ќе полага за годан (5 дан), што секако, говори за заемната доверба и почит меѓу нив. Беше разговарано и за заедничките планови во текот на 2010 година, а шиханот даде огромна подршка за работата на Буџинкан Македонија и истакна дека можеме да сметаме секогаш на неговата помош во било која област.
ридовите, за кратко време го поминавме селото Стрезовце и почнавме да навлегуваме во селото Макреш. За жал, во тој момент двајца од учесниците се откажаа. Патот го продолжија деветмина, кои навистина покажаа силна воља и посветеност да истрајат до крај. Се движевме по сувото речно корито на реката Петрошница, за потоа да се упатиме на запад кон ридот Перос. Со помош на компас и стара топографска карта, патот не одведе низ атарот на селото Добрача, а потоа во селото Бајловце се искачивме на ридот Висока (764 м), за да продолжиме да се движиме преку сртовите на околните ридови. Двежејќи се повторно на запад, влеговме во густа борова, а потоа и во дабова шума, по што излеговме право пред источното подножје на Татичев Камен во селото Кокино. Тоа беше нашата последна дестинација пред враќањето назад кон Липац. Дотука, после поминати 30-тина километри по стрмен и нерамен терен со убиствено брз ритам на движење, неколкумина од учесниците
почнаа да добиват грчеви на нозете. Сенсеи Игор Довезенски на неколку пати со употреба на методи на масажа од Хичибуку Гошинџутсу, успеа на неколку пати да ги оспособи за движење. При тоа и нивната голема желба и посветеност да стигнат до одредницата го сторија своето. Сите заедно се искачивме на платото на древната мегалитска
критична за повеќето учесници. Најголем дел од нив, поради целодневниот марш, имаа добиено големи рани на стопалата, потоа проблеми со колената и мускулите, а кај еден од учениците почна да се јавува блага дезорентација и халуцинации. До крајот на Патот на Шугенџа остануваа уште точно 15 километри, а на местото на појдовната точка беа оставени нашите возила со кои требаше да се вратиме назад во Скопје. Поради повредите на поголем дел од учениците, беше договорено патот да го продолжат тие кои се во можност да го сторат тоа, а останатите да чекаат се додека не се заврши со семинарот и не се вратиме со возилата по нив.
како и останатите свети места,